Τι θυμάσαι από εκείνη και σου λείπει…Ναι, σου λείπει, όσο και να μη το παραδέχεσαι, και την αγαπάς. Με περίεργο τρόπο μεν αλλά την αγαπάς. Σε αυτό το σημείο κάθεσαι, κλείνει στο στοματάκι σου που έχει ανοίξει ορθάνοιχτα και ακούς. Ή μάλλον, πρώτα κλείνεις το στόμα, γιατί κάμνει ρεύμα και μετά κάθεσαι. Κάτσε! Ακού!

Picture by dhammza

Πρώτον, το χιούμορ της, αν και λίγο μαύρο αλλά το χαμόγελο της το κάνει θερμό σαν καλοκαιρινό αεράκι. Ακριβώς σαν το αεράκι εκείνο το τελευταίο βράδυ που φορούσε εκείνο το φόρεμα που την έκανε σκέτο ποιήμα.

Δεύτερον, ο χαρακτήρας της, αν και αγύριστο κεφάλι μέχρι εκεί που δεν πάει. Είναι καλή φίλη, είναι πιστή και αφοσιωμένη. Ξεσπάει κυρίως στον εαυτό της, ακόμα και όταν φταίς εσύ. Ναι, φταίς και εσύ σε κάτι. Τι να σε κάμνω γιαβρίμ, αφού τα σκάτωσες που τα σκάτωσες, γεύσου τώρα την φιλική καντάδα μου. Συγχωρεί τα πάντα, ακόμα και αν έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα. Μη τη βλέπεις περίφανη που δεν το παραδέχεται. Σαν εσένα είναι, δεν την ξέρεις τώρα; Βέβαια, όταν νευριάζει είναι ασταμάτητος τυφώνας. Αλλά αυτό είναι το πάθος μέσα της που λατρεύεις. Τα είπαμε αυτά.

Τρία, τo άρωμα της και η γεύση της. Είναι θέμα χημείας που λέμε. Είναι γλυκιά σαν το μέλη, ιδιαίτερη σαν την μαστίχα, καυτή σαν πιπέρι, δροσιστική σαν άνθος λεμονιού, μεθυστική σαν γιασεμί.

Τέσσερα, το περπάτημα της. Τρελαίνεσαι όταν φοράει εκείνη την φούστα. Κλείνεις στόμα, είπα, δεν είναι τώρα εδώ, την βλέπεις στην φαντασία σου. Ναι, ναι, και εκείνο το ντεκολτέ σου αρέσει, το ξέρω. Δεν είναι πως δεν την ενδιαφέρει η εμφάνιση της αλλά δεν αφήνει να της γίνει εμμονή και αυτό της δίνει αξιοπρέπεια, την κάνει ανέμελη και άνετη.

Πέντε, είναι σαν αγαπησιάρικο αρκουδάκι για παιδιά που απλά θέλεις να το έχεις μονίμως αγκαλιά, για να την προσέχεις. Κάνει σαν μικρό παιδί όταν κρυώνει ή στενοχωρείται. Αυτό σε κάνει να την αγαπάς απλά περισσότερο από ότι κάνεις ήδη. Άσχετο, που δεν το παραδέχσαι επίσης και δεν της το δείχνεις. Ξέρω, έχεις και έναν ανδρικό εγωϊσμό. Τρομάρα σου! Μην εκφραστώ πιο έντονα.

Την άφησες να φύγει γιατί δεν ήξερες πόσο την αγαπάς. Την πλήγωσες ξανά και ξανά και το ανέχτηκε γιατί στα μάτια σου έβλεπε το χαμόγελο των παιδιών σας. Έχεις να την δεις καιρό. Δεν ξέρεις  αν κάποιος ζωγραφίζει χαμόγελα στο πρόσωπο της ούτε αν προσέχει τον εαυτό της. Παρ΄την ένα τηλέφωνο και πες της να πάτε εκείνη την βόλτα που δεν κάνατε ποτέ και την ήθελε τόσο πολύ. Όχι αύριο, σήμερα, σαν φίλος, όσο και να την φαντάζεσαι τώρα άσεμνα. Ξέχασε το, μπορείς να είσαι για εκείνη για λίγο ότι ήταν για εσένα; Καν΄το! Τώρα!

Tο να νοιάζεσαι κάποιον, όχι για να σε νοιαστεί αλλά επειδή και μόνο η ύπαρξη του, σου χαρίζει ένα κομμάτι ευτυχίας, είναι σπάνιο φαινόμενο. Ίσως από τα πιο αληθινά πράγματα που συναντάμε στη ζωή. Μια μικρή χαρά που είναι μεγάλη εν τέλει. Δεν το αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Το καταλαβαίνεις όμως αργότερα. Σέβεσαι την απουσία του όπως λαχτάρας την παρουσία του. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι μπορεί και να του έχεις μια περίεργη αδυναμία.

Picture by Arwen Abendstern

Περνάς δύσκολες στιγμές με τον εαυτό σου και δεν θέλεις να επιβαρύνεις κανέναν. Δεν θέλεις να ενοχλήσεις, δεν θέλεις να σε λυπάται που νιώθεις όπως νιώθεις. Δεν θέλεις να ταραχτεί. Έρχεται όμως η στιγμή που δεν αντέχεις. Σπάνε οι ανθρώπινες δικλείδες ασφάλειας σου.

Γίνεσαι ένα αντιπαθέστατο πλάσμα για να τον διώξεις μακριά σου. Μη τυχόν αντιληφθεί την αλήθεια. Μην παρατηρήσει πως η δύναμη σου έχει φτάσει στα όρια της.

Περνάει ο καιρός. Η κατάσταση σου χειροτερεύει. Απελπίζεσαι. Φτάνεις μια νύχτα στο έσχατο σημείο. Το φως της ζωής σου αργοσβήνει εκείνες τις στιγμές. Δεν το βλέπει κανείς. Δεν το ακούει κανείς. Δεν το αντιλαμβάνεται κανείς.

Την κραυγή σου την πνίγει η σιωπή. Την ακούει όμως. Την νοιώθει. Την βλέπει. Τον τρομάζει. Το κρύβει. Βλέπει πως καταρρέεις. Βλέπει στα μάτια σου τον φόβο και τον αναγνωρίζει. Κάθεται απέναντι σου και σε κοιτά στα δακρυσμένα μάτια σου.

Είναι περασμένα μεσάνυχτα και κάνει κρύο. Θέλει να βγεις από την κόλαση σου. Να σε βγάλει αλλά δεν ξέρει πως. Σου χαρίζει μια  αγκαλιά, σε κρατάει και σε φιλάει στο μέτωπο. Καταλαβαίνεις πως αυτό που περνάς είναι απλά ένα κακό όνειρο και θα περάσει. Σου κρατάει το χέρι και δεν σε αφήνει να χαθείς στο κακό όνειρο. Ανάβει το φώς στο σκοτάδι για να μη φοβάσαι. Σε σκεπάζει τις νύχτες για να μη κρυώνεις. Είσαι ασφαλής.

Picture by Tangent~Artifact, here sometimes : )

Μια φορά και έναν καιρό στην φανταστική χώρα της επικοινωνίας ήταν το πνεύμα της εικόνας και το πνεύμα των πωλήσεων. Το δεύτερο χωρίς το πρώτο ήταν αδύναμο. Κάποια στιγμή ενώθηκαν η χώρα της επικοινωνίας με την χώρα της τεχνολογίας και της πολιτικής και συνυπήρχαν στην αυτοκρατορία του Web.

Σε αυτή την αυτοκρατορία κυκλοφορούσαν πολλά φανταστικά πλάσματα. Μεταξύ άλλων και η νεράιδα των social media. Η νεράιδα αυτή είχε μια σπουδαία δύναμη, αυτή του κόσμου.

Picture by pareeerica

Πολλοί ήθελαν να κάνουν την δύναμη των social media δική τους, και έκαναν διάφορα τσαλίμια να προσελκύσουν την χάρη της νεράιδας. Ένας έκανε banner, ο άλλος microsite, ο τρίτος βομβάρδιζε με RT τον κάμπο του Twitter, άλλος με πολλά post την θάλασσα του Facebook, άλλο στόλιζε τα δάση των blogs.

Picture by krebslein

Η μικρή νεράιδα όμως ήθελε να προσφέρει στον κόσμο αξίες ώστε να γίνει καλύτερος, πιο όμορφος. Επειδή όμως το πνεύμα των πωλήσεων άρχισε να γίνεται πιο δυνατό με ψέματα, το πνεύμα της εικόνας χρειάζονταν άμεσα βοήθεια για να μην χαθούν οι τελευταίες αξίες. Έτσι η καλή νεράιδα πήγε στον σοφό μάγο της επικοινωνίας και του ζήτησε βοήθεια.

Picture by sara.musico

Ο σοφός ο μάγος της είπε:

« Τέκνο μου, χαίρομαι που δεν υπέκυψε στο πνεύμα των πωλήσεων. Σε έχει ανάγκη το πνεύμα της εικόνας για να προστατέψει τις αξίες στον κόσμο της επικοινωνίας. Όποιος συνδέσει την δύναμη των social media με πωλήσεις και γρήγορο χρήμα, κακώς πράττει και εν τέλει την αποδυναμώνει. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν εκ νέου και να θυμηθούν, πως η επικοινωνία δεν είναι μονόπλευρη, είναι διάλογος. Έχεις να δώσεις σκληρή μάχη, νεράιδα μου. Το πνεύμα των πωλήσεων έχει κατά νου να σε αποπλανήσει από τον ορθό δρόμο σου και να σε γοητεύσει με γυαλιστερές εικόνες. Να θυμάσαι όμως ότι γυαλίζει δεν είναι χρυσός. Ξέρουμε ότι η χώρα της επικοινωνίας κινδυνεύει να την κυριαρχήσει το πνεύμα των πωλήσεων, που φωνάζει και προκαλεί πόνο σε όλες τις αισθήσεις του κόσμου. Το πνεύμα της εικόνας όμως προσφέρει γαλήνη και εμπιστοσύνη. Μόνο αν το πνεύμα της εικόνας είναι δυνατό, το πνεύμα των πωλήσεων θα μπορεί να αλλάξει και να μη προκαλεί πόνο αλλά απόλαυση και εμπειρίες. Εσύ νεράιδα μου πρόσεχε με δώσεις την δύναμη σου σε λάθος πνεύμα και όλα θα πάνε καλά.»

Συμφώνησε η νεράιδα και ξανά προς την δόξα τραβά.

*Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι επίτηδες τυχαία και συμπτωματική πραγματικότητα.

Picture by Stéphane Giner

Κακομαθημένη. Κακία δεν μπορείς να της κρατήσεις γιατί όταν σου χαμογελά απλά σε γοητεύει, όπως τα παιδιά που παίζουν στα πάρκα. Το παίζει δυνατή από όσο είναι, αλλά στα μάτια της βλέπεις ένα παιδί.

Τόσο υπεροπτική και παγωμένη που είναι δεν μπορείς να την φτάσεις, να την αγγίξεις. Αλλά και ηφαίστειο που καίει ταυτόχρονα και σου ζεσταίνει τις νύχτες του χειμώνα και μόνο με τηνπαρουσία της.
Μοιάζει με την Μόνα Λίζα. Δεν μπορείς να διακρίνεις αν είναι θλιμμένη ή αν χαρούμενη, την κρύβει το πέπλο σοβαρότητας που έχει στρώνει στα μάγουλα της.

Την χαζεύεις στο μετρό, στον ηλεκτρικό, στα λεωφορεία, στο δρόμο, όπου την συναντάς τυχαία. Θέλεις να της μιλήσεις αλλά γίνεται αέρας μόλις την πλησιάζεις.
Για μια στιγμή σου ρίχνει ένα βλέμμα.

Θέλεις να την κάνεις να χαμογελάσει, να αστράφτει το πρόσωπο της από χαρά. Να στεγνώσεις τα δάκρυα της. να γίνει η αγκαλιά σου καταφύγιο της .Την βλέπεις τα βράδια που τα βάζει με τον εαυτό της. Περήφανη που είναι, σιγά μην το κάνει αυτό ποτέ δημόσια. Στα κρυφά παρακολουθεις από το παραθύρι της.
Είναι νωρίς ακόμα για σένα, πολύ νωρίς για εσάς.

Picture by Chris_J

Βάζω στην άκρη τον πονοκέφαλο που ούτε με τον cafe latte grande δεν περνάει. Έκλεισα κιόλας μήνα και ούτε που το κατάλαβα.. Περνά ο καιρός σαν άμμος μέσα από τα χέρια μας. Τρομακτικό ώρες ώρες. Κλασσική καθημερινή συνομιλία με την οικογένεια από το τηλέφωνο, μια που όλοι τους είναι μακριά από την μικρή. Από βίτσιο, καπρίτσιο,νάζι και επιλογή είμαι ακόμα εδώ, και ας με κρατάνε όλο και λιγότερα πράγματα.

Στο διάλειμμα λέω στα παιδιά στην δουλειά για την ατμόσφαιρα στην Βιέννη τέτοια εποχή. Με πιάνει μια νοσταλγία. Είναι που το νέο έτος θα με βρει μάλλον πάλι μόνη μου. Πέρσι βέβαια με βρήκε χορεύονταςβαλτς υπό τους ήχους της Βιενέζικης Φιλαρμονικής. Ένα από τα πιο όμορφα δώρα για τα γενέθλια μου. Ίσως και το μοναδικό που κάποιος σκέφτηκε ότι έπρεπε να μου το κάνει.

Φίλος μου λέει συχνά πυκνά:“Κάνε κουράγιο. Μη τα βάζεις κάτω.” Είναι σαν να τον ακούω από άλλο γαλαξία, σε άλλη διάσταση. Εκτός τόπου και χρόνου. Ξέρουμε και οι δυο ότι τελικά θα κανω την υπέρβαση για άλλη μια φορά. Σε πνίγει το άδικο και το παράπονο μέρες που είναι. Λέμε τώρα. Προχθές περπάτησα το βράδυ στο κέντρο. Με έκαιγαν τα πνευμόνια μου από την ατμόσφαιρα και η καρδία μου από το σκηνικό.

Κοιτάω το κινητό μου, ξανά και ξανά. Θέλω πολύ να πω ότι κουράστηκα. Μετά σκέφτομαι ότι δυστυχώς είμαι ένα τικ πολύ τσαμπουκάς για να πω κάτι τέτοιο. Λέμε τώρα. Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι η ζωή θα ήταν πιο εύκολη αν ήμουν πιο όμορφη από ότι έξυπνη, πιο γλυκομίλητη από δυναμική. Μου είπαν τις προάλλες ότι αυτό σίγουρα όχι δεν θα ήταν πιο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω…θα το ψάξω όταν βρω χρόνο. Ίσως στον επόμενο περίπατο επί της Κηφισίας. Όταν θα ξεσπάω εναλλακτικά με τον εαυτό μου. Ευτυχώς έχω και στιγμές wagamama με ασιατική κουζίνα, ζεστής σοκολάτας σε κάποιο γραφικό καφε με τζάκι και τον φημισμένο toffee nut latte με φίλους. Τότε είμαι απλά  σαν οι πριγκίπισσες στα παραμύθια με όνειρα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λίγοτερο. Ο καθένας με το παραμύθι του.

Είναι Δεκέμβρης. Στο δρόμο προς Κηφισιά. Ένας χρόνος πριν, Σάββατο βράδυ. Ακούγεται από το ράδιο ότι στο κέντρο της Αθήνας κάτι έγινε. Ο φίλος, οδηγός, παει να αλλάξει τον σταθμό και του λέω: “Αστό”.

Την Κυριακή το βραδύ στο ίδιο αμάξι:

* Θα με πας κάτω ρε;

- Σιγά, μη σε παω. Είναι επικίνδυνα κάτω. Πας καλά;

* Θα με πας ή θα πάω μόνη μου;

Ο φίλος με κοιτάει στα μάτια, μουρμουρίζει “Αγύριστο κεφάλι”, και ξεκινάει προς κέντρο

Είμαστε κάτω και βγάζω από το τζάμι του αυτοκίνητου φωτογραφίες. Του είχα υποσχεθεί να μην κατέβω από το αμάξι. Αστυνομία παντού. Την άλλη μέρα ήμουν κάτω, μαζί με τα παιδιά. Έβλεπα πως τα πιτσιρίκια έριχναν νεράντζια στα ΜΑΤ. Ντου τα ΜΑΤ, και εμείς τρέχαμε. Πλιάτσικο, καπνοί, φωτιά, χαμός. Κάποια στιγμή έπεσαν και τα πρώτα δακρυγόνα.

Picture by ThirdEye

Θυμάμαι ποσό φοβόμουν για τους φίλους μου που ήταν εκεί. Για τους τότε μαθητές μου που δεν ήξερα αν ήταν εκεί αλλά το υποψιαζόμουν. Ο Αστέρης από Σαλονίκη ανησυχούσε για εμένα. Θυμάμαι ότι μέσα στον χαμό,ένα βράδυ όταν η Αθήνα έγινε ένα γκρίζο σύννεφο από τους καπνούς, έπιασα το χέρι κάποιου, μην πάθει τίποτα. Πόσο φοβόμουν μην πάθει κανείς τους κάτι. Θυμάμαι ότι έτρεχα μαζί με τον Ματθαίο και τον Νικόλα. Θυμάμαι ότι ζητούσαμε Μαλόξ για να απαλύνουμε την επίδραση των χημικών. Ένα βράδυ περπάτησα στη Βασίλισσης Σοφίας και είχα δολοφονική σιωπή. Αστυνομία παντού, σε κλούβες, χωρίς κλούβες σε όλες τις παραλλαγές της. Για μια ανάσα σε ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι για ζεστό ρόφημα και ξανά στους δρόμους. Για καιρόκυκλοφορούσα με μια μάσκα και ένα μπουκαλάκι Μαλόξ στην τσέπη του μπουφάν

Ήμασταν εκεί. Ήμασταν εκεί όταν ματατζίδες άρπαξαν και έσερναν στο τσιμέντο παιδιά. Ήμασταν εκεί όταν έπεφταν τα δακρυγόνα χωρίς λόγο και αιτία. Σιωπηλή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα. Ήταν βράδυ. Καθίσαμε μπροστά στη Βουλή. Ο καθένας και από ένα κερί μπροστά του. Κόκκινες άφησες. Έχω ακόμα μια, την πέτυχα τις προάλλες όταν μάζευε το δωμάτιο μου. Ένα, δυο, τρία, μπαμ. Με ένα μπαμ χάθηκε άδικα η ψυχή ενός δεκαπεντάχρονο αγοριού με όνειρα για το μέλλον, ο Αλέξης. Με ένα μπαμ όμως, δεν θα ξεχαστεί ο Δεκέμβρης του 2008, ή αλλιώς, τα Δεκεμβριανά 2008.

Picture by ThirdEye

Είναι Δεκέμβρης και πάλι. Πέρασε ένας χρόνος. Το κέντρο της Αθήνας από αστυνομία παει καλά, από ασφάλεια δεν παει καλά. Μπορεί να άλλαξε η κυβέρνηση της χώρας, αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξαν δια μαγεία παλιές κακίες συμπεριφορές το οποίου κρατικού μηχανισμού. Θα προτιμούσα να ήταν πιο διακριτική η παρουσία της αστυνομίας, όχι τίποτα άλλο αλλά για να νιώσουμε και λίγο ασφαλής στην πόλη. Μη φοβόμαστε που πάμε για έναν αθώο περίπατο στο κέντρο μετα την δουλειά. Να δούμε λίγο τα φώτα της πόλης και δεν εννοώ να βλέπω να καίγεται το τοπίο. Η βία δεν είναι λύση. Τα σέβη μου.

Ένας χρόνος, 365 μέρες, 365 επί 24 ώρες και αυτές επί 60 λεπτά και έπειτα 60 δευτερόλεπτα. Αμέτρητα δάκρυα, αμέτρητες νύχτες για το γαμώτο. Μια ελπίδα και μια ακόμα μεγαλύτερη ευχή για να μη πούμε όνειρο. Μια περηφάνια που ποτέ δεν ξεσπά από πόνο και οργή άλλα επιλέγει την επικίνδυνη σιωπή. Ένας χτύπος καρδίας που ακούγεται ακόμα και στην βοή του δρόμου.

Picture by onkel_wart

Ένα χαρέμι τύπων που θέλουν να δαμάσουν ένα ανήσυχο πνεύμα και αγύριστο κεφάλι, να φέρουν στα μέτρα τους. Ένας απατεώνας που σχεδόν αγάπησε αυτό το αγύριστο κεφάλι άλλα αδύναμος να μην κάνει αυτό που ξέρει καλά, να είναι απατεώνας.

Ένας πρίγκιπας που δεν κατεβαίνει ποτέ από το ψηλό του άλογο για να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει, να το προστατέψει αδύναμα πλάσματα.

Ένας νεραϊδοπατέρας που ήθελε να προστατέψει μια μικρή νεράιδα από τον πόνο αλλά έρως ανίκητε μάχαν και η νεράιδα άνοιξε φτερά.

Ένας διανοούμενος που μαγεύτηκε από τα μαγικά φτερά που διαλύθηκαν μόλις πήγε να τα αγγίξει. Ένα ξωτικό που γιατρέψε τα πληγωμένα φτερά της νεράιδας.

Ένας απλός θνητός που φοβήθηκε την αστερόσκονη και ένα παιδί που την άγγιξε. Ενώ το ερώτημα είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολη ταυτόχρονα.

Παραμύθια που γράφονται για μεγάλα παιδιά, αλλά τα καταλαβαίνουν τα μικρά. Στιγμές με χορούς slow σε χριστουγεννιάτικα γειτονικά παγκάκια με μαέστρο τον παγωμένο αέρα στα δέντρα. Βόλτες στην παραλία με μουσικό χαλί τα κύματα. Κόκκινα τριαντάφυλλα του Αγίου Βαλεντίνου και λευκά της Παναγιάς, παρέα με τα πιο γλυκά ραβασάκια. Στιγμές που ενήλικες γίνονται για λίγο παιδιά και παίζουν με το νάζι όπως θα παίζανε μπουγέλα την τελευταία μέρα του σχολείου.

Τα πιο θλιμμένα πρασινογαλάζια μάτια να χαζεύουν τον ουρανό με τ΄άστρα, τα ηλιοβασιλέματα και εκεί που δακρύζουν να βλέπεις μια σπίθα πάθους για ζωή μέσα τους. Φωτιά που καίει με την δύναμη της καρδίας.

Picture by cacophony76

Κάποτε είχα απορία γιατί οι άνθρωποι μετά αφού σχολάσουν από το γραφείου προτιμούν να ασχολούνται με πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με όσα κάνουν στη διάρκεια της ημέρας. Αποφεύγουν τα 1500 πραγματάκια που μπορεί και να είναι σχετικά. Και που είναι 1500, τι σημασία έχει; Συγκρίνονται με χουχούλιασμα στο τζάκι με κρασί, συγκρίνονται με έναν πρωϊνό καφέ στα γρήγορα πριν το γραφείο με φίλους, με τον φημισμένο Toffee Nut Latte της παρέας; Ούτε καν με το smiley στην οθόνη του κινητού δεν συγκρίνονται

Οι επιτυχίες σχετικές με την δουλειά, γίνονται από σημαντικές ασήμαντες, ενώ θα ήθελες να τις πεις κάπου, απλά τις αναφέρεις σε ένα σύντομο μήνυμα για να πάρεις την αναμενόμενη και επίσης σύντομη απάντηση “Well done, χαίρομαι πολύ γι’ αυτό!”

Κάποτε, πριν περάσω μια νύχτα για να πακετάρω το παραμύθι ένος επικοινωνιακού concept σε μια παρουσίαση, έγγραφα κάποιο όμορφο κείμενο και σου το έστελνα. Άσχετα αν δεν έπαιρνα απάντηση, δεν με απασχολούσε. Πολλά μπορεί και να μην τα διάβασες ποτέ. Επίσης δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τα έστελνα, όπως το χθεσινό μήνυμα.

Δεν έχω να στείλω όμως αυτές τις μέρες κάτι δικό μου, οπότε πάρε κάποιου άλλου, πιο ταλαντούχου, μπορεί και να ταυτίσεις, μπορεί και όχι.

Σκέφτηκα ότι είναι περίεργο αυτό που κάνω, και ίσως τώρα καταλαβαίνω πως είναι να σε “πλησιάζουν” και εσύ να μην είσαι σε φάση και ας θέλω παρέα στις βόλτες μου και ας μου λείπει αυτό το “κάτι” τελευταία.

Αποκλειστικά για σένα μια μικρή σοσιαλμιντιού, ξέρεις εσύ

Τα νέα μέσα αναμφισβήτητα έχουν ταράξει τα νερά της επικοινωνίας και έδωσαν μια νέα διάσταση στην έκφραση μας. Η δυνατότητα να εκπέμπουμε με ένα κλικ την δυσαρέσκεια μας και να έχει πλέον αντίκτυπο, να προκαλεί αντιδράσεις είναι πολύτιμο εργαλείο ειδικά σε καιρούς οικονομικής κρίσης. Αν σκεφτείς ότι ο κόσμος δεν κατεβαίνει μόνο στους δρόμους και φωνάζει αλλά τεκμηριώνει την άποψη του. Ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης και αντίληψης των πραγμάτων εδραιώνεται και σε κάποιους τομείς πχ. πολιτική, διαφήμιση αναζητιέται πλέον η αναδόμηση των θεμελίων ώστε να επιτευχθεί εξέλιξη. Θα μου πεις, τι μας λες τώρα, και σιγά το νέο; Έλαμ’ ντε ότι τελικά εμείς εδώ καλά τα λέμε άλλα κάποιοι δεν το πιάνουν το υπονοούμενο σε λέω;

Εις τα ελληνικά τα μέρη, βλέπουμε αξιόλογες προσπάθειες να πιάνουν τόπο. Το govmeter που καλύπτει μια ανάγκη των πολιτών για να ελέγχουν τις εκάστοτε κινήσεις της εξουσίας, Ιδανικά αυτό θα είναι το αποτέλεσμα. Σημασία έχει ότι τα πρώτα βήματα έχουν γίνει. Λάθη σαφώς θα γίνονται, μικρότερα ή μεγαλύτερα. Είναι και απαραίτητα στην προκείμενη φάση γιατί λειτουργούν ως ερευνητική δικλείδα, ένα beta testing στο κοινό. Οι πολίτες ελέγχουν την εφαρμογή των προεκλογικών εξαγγελιών της παρούσας κυβέρνησης. Καλώς μας βρήκε μια πρώτη αλλαγή αντιμετώπισης του status quo. Την πολιτική μου γκρίνια την φυλλάω για το πέρασμα των 100 ημερών (δύσκολα βέβαια, αλλά έδωσα τον λόγο στον εαυτό μου να μη βιαστώ να ανοίξω το στοματάκι μου δημόσια).

Τώρα, για τον χωρό της διαφήμισης, επικοινωνίας γενικότερα, που αν και δημιουργικός και υποτίθεται λιγότερο στρυφνός από την πολίτικη, δεν μπορώ να πω ότι ισχύει κάτι αντίστοιχο. Ακόμα μιλάμε για μια κυριολεκτική μάχη μεταξύ παραδοσιακής και ψηφιακής (digital) επικοινωνίας. Κατά την άποψη μου δεν τέθηκε ζήτημα επιλογής του ενός ή του άλλου τρόπου άλλα αλληλοσυμπληρωσης. Ας με διορθώσει κάποιος, αν κάνω λάθος. Επίσης, την στιγμή που μιλάμε για αλληλοσυμπλήρωση, μιλάμε και για μια αλλαγή στις βασικές δομές του χώρου. Ναι, και εδώ οι αλλαγές είναι πλέον απαραίτητες. Η απόλυτη άρνηση της διαπίστωσης αυτής δεν ωφελεί κανέναν. Κάτι “ασήμαντες¨ εταιρίες, όπως η IBM, Dell προσαρμόζονται και δεν προσαρμόζεται ο τομέας που κατεξοχήν καλείται να καλύψει αυτή την ανάγκη επικοινωνιακής προσαρμογής στις εταιρίες. Γιατί μάναμ;

Picture by TimWilson

Καταργήθηκαν βασικοί πυλώνες εμπορικής επικοινωνίας και δεν το ξέρουμε;

1. Κατανόηση προϊόντος, υπηρεσίας, ανταγωνισμός, δεδομένα αγορές, τα budget διαφήμισης μειώνονται σταδιακά αλλά σταθερά, επειδή τα αποτελέσματα της (άμεσες πωλήσεις) είναι ελάχιστα ως προς της δαπάνες της (εμ, ο κόσμος ψάχνεται μάναμ, όταν στα λέω, δεν με πιστεύεις).

2. Χάθηκε να κάνεις λίγο έρευνα; Λέω τώρα σαν γνήσιο μικρο και ανόητο και απόλυτο ξανθό κεφαλάκι. Και να έρθω εις τα σοσιαλμιντιακά, για να γδάρω πρώτη την γούνα μου. Ποιος μας είπε βρε ρεμάλια, ότι άπλα στήνεις κάτι εργαλειάκια και κάτι κάνουμε. Που είναι το περιεχόμενο οέο; Ξεχάσαμε και αυτό που “πουλάμε”- την δημιουργία συγκεκριμένου target; Μη τα κάμνεις “τα πάντα όλα”, “χύμα στο κύμα”, και προ πάντων “ άρπα κόλλα”, δεν φτουράει μάναμ. Άκου την νεράιδα…λίγο, όχι πολύ γιατί θα πάρει θάρρος. (λες και δεν το έχει έτσι και αλλιώς αλλά λέμε τώρα)

3. Το Community marketing ή audience marketing, είναι σχετικά νέος όρος στην αγορά. Περιγράφει όλα αυτά τα ευφάνταστα, πολύχρωμα, μελωδικά πραματάτσια που λένε να πουλήσουν οι λεγόμενοι guru του χώρου ( λέμε ότι υπάρχουν τέτοιο για να μην τους θίξουμε, ξέρουμε όμως ότι ο τομέας είναι τόσο φρέσκος και εξελισσόμενος που αν ακούσεις την λέξη guru, να είσαι σίγουρος ότι σου πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες και κατά προτίμηση με ροζoπράσινες βούλες για να δέσει το γλυκό, με πιανς;) Αν δεν σε ενδιαφέρει ο κόσμος που θα αγοράσει εν τελεί την σοκολάτα, το κινητό, το αυτοκίνητο, το χψ gadgetάκι, τότε αυτός ούτε θα ενδιαφερθεί να αγοράσει και θα πάει όπου του φέρονται όμορφα, όπου του δίνουν ότι χρειάζεται, αγάπη και προδέρμ. That simple! Η ποικιλία μεγάλη πια. Να΄ ναι καλά αυτή η ελεύθερη αγορά της επιλογής και πληθώρας.

4. Συνεχίζομεν, κατανόηση καναλιών επικοινωνίας. Μάναμ, σου έχω πει, και μπορεί να στα πει και το επιτελείο του δόλιου του Obama, ο κακομοίρης είναι μόνο πρόεδρος των ΗΠΑ, τίποτις φοβερό, απλά καθορίζει λιγουλάκι την αγορά. Αν μου χρησιμοποιείς τα facebookιά τα twitterάκια και λοιπά φαντεζί πράματα σαν την τηλεόραση και μου τρίψεις στη μούρη, λες και είναι κρέμα ημέρας, ότι είσαι ο τέλειος ο άνδρας, ο πρόστυχος, ο ιδανικός, δεν θα τραβήξεις το ενδιαφέρον μου, που εν πας περίπτωση, έχουμε και ένα επίπεδο και γούστο. Αν πάλι μου πεις τι ψάχνεις, τι θέλεις, τι λαχτάρας, και θα προσπαθήσω να σου το βρω για να σου το προσφέρω, αλλάζει το ζήτημα.

Θα σου πω και που τα διαβάζω αυτά τα πράματα και με έβαλαν σε βαθιά φιλοσοφική σκέψη. Για πάτα μια στα παρακάτω λινκάκια, να΄ναι καλά και μου προκαλούν σχετικές αϋπνίες:

The Four Spheres Of Social Media Strategy

What Does Innovative Social Engagement Look Like For Businesses and Governments?

On Twitter and Social Networks, Brands Benefit from Conversations

How Not to Use Social Media

WeAreMedia: What’s Your Social Content Strategy?

The Disintermediation Era

The Social Media (R)evolution: Your Time is Now

Picture by Ava Babili

Σάββατο βράδυ. Η Αθήνα βάζει τα καλά της για υποδεχτεί την νυχτερινή διασκέδαση. Σταθμός μετρό στο Μέγαρο Μουσικής. Αποφασίζω να περπατήσω λιγάκι. Όπου με πάει ο δρόμος, ως συνήθως. Αφήνω πίσω μου το Πάρκο Ελευθερίας που κρύβει ένα από τα πιο όμορφα μπαράκια της πόλης, και προφανώς και πολύ ρομαντικό. Ήταν άδειο εκείνο το βράδυ. Ότι πρέπει για ρομαντική έκπληξη με κεριά και slow κομμάτια. Λέμε τώρα για μεγαλεία που βλέπουμε σε ταινίες. Κατεβαίνω την Βασίλισσης Σοφίας, ήδη στολισμένη για τα Χριστούγεννα. Θα είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα που δεν θα είμαι με την οικογένεια μου. Χαλάλι από την μια. “Δε βαριέσαι”, λέω μέσα μου και χαζεύω για λίγο το Χίλτον. Σκέφτομαι την περασμένη βδομάδα. Έντονη. Πως να είναι και αλλιώς; Ηρεμείς ποτέ, κοριτσάκι;

Πέτυχα τις προάλλες, σε κοσμική εκδήλωση, ένα  φίλο. Η πρώτη φορά που βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την επαγγελματική μας ιδιότητα. Περίεργη αίσθηση. Ήταν κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Δεν τολμώ να ρωτήσω. Καταλαβαίνω απλά. Στα πεταχτά την επόμενη μέρα “Ότι χρειαστείς πες μου”. Μα τι του λέω, η επιπόλαιη, πέρα από αυτό τελικά δεν έχω να προσφέρω κάτι.

Picture by ThirdEye

Η βόλτα μου τελειώνει κάπου στο κέντρο, μέχρι να φτάσω σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα χαζεύω τα φώτα που περνούν από τα παράθυρα του τρόλεϊ. Σκέφτομαι το μπαράκι και ονειρεύομαι τις όμορφες στιγμές που δεν έζησα ακόμα. Ανοίγω το λαπτοπ και γράφω για αυτές. Την επόμενη μέρα με βρίσκει το ηλιοβασίλεμα στην πασαρέλα του Φαλήρου κοιτώντας τα κύματα και τα γλυκά χρώματα της δύσης του ηλίου. Είπαμε, ή είσαι ή δεν είσαι ρομαντικός τύπος γιαβρίμ.