Ξυπνάς μια μέρα, μπορεί και να πας και για ύπνο ή απλά να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα ή την αυγή με ένα καφέ στο χέρι για να πας στα καπάκια για δουλεία. Είναι μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι είσαι όσο είσαι και ότι δεν σε ενδιαφέρουν τα καθώς πρέπει στερεότυπα μιας δήθεν κοινωνίας. Ο μόνος τρόπος για να είσαι ευτυχισμένος είναι να μην σταματήσεις να είσαι ο εαυτός σου. Να κάνεις αυτό που νιώθεις χωρίς να πληγώσεις άλλους ανθρώπους ( λίγο δύσκολο ομολογώ γιατί κάποιες ανθρώπινες επαφές δεν είναι και τόσο βαθιές αλλά λέμε τώρα το τι είναι το ιδανικό).

Pitcure by giotse

Αυτό μου ξεστόμισε, ή μάλλον το βάρεσε σε κάποιο πληκτρολόγιο  ένας 30-something. Το ταπεινό μου σχόλιο ήταν ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την απολαμβάνουμε με κάτι λεπτομέρειες όπως ένα ηλιοβασίλεμα ή μια αυγή και ας είναι Κυριακή βραδύ και αύριο ξημερώνει μια εργάσιμη Δευτέρα. Γιατί; That is what life is worth living for. You appreciate those little things more when you grow older or just do not have the luxury to enjoy them as much as you would like to.

Υ.Γ. H πρό (σ) κληση για εκείνη την βόλτα ανοιχτή. Για να δέχεσαι τέτοιες προτάσεις δεν αρκεί να είσαι 30-something αλλά ίσως να κουβαλάς την αθωότητα ενός teenager και την τρέλα ενος 20- something. Στο κάτω κάτω, τι είναι ένα τσιγγάρο δρόμος;

Ήταν Κυριακή και ήταν σημαντική μέρα. Φοβόμουν. Καλός φίλος ήρθε εκείνο το πρωί για να μην είμαι μόνη. Καθόταν σε μια γωνιά με ένα βιβλίο. Κλεφτές ματιές σε μένα για να σιγουρευτεί ότι δεν χρειαζόμουν τίποτα. Ήμουν σε έναση. Ήθελα να καταρρεύσω στην μέση του πουθενά. Ήταν εκεί. Το βράδυ που όλα τελειώσαν, με μάζεψε και με πήγε να φάω παγωτό ιταλικό. Δεν είχα βάλει μπουκιά μέσα μου όλη μέρα. Με διπλούς καφέδες μόνο. Έτρεμα από ένταση. Έκλαιγα. Με πήρε αγκαλία. Με κρατούσε αγκαζέ μην πέσω στα ξαφνικά.

Picture by Southernpixel

Πήγαμε σινεμά να δω την ταινία που τόσο ήθελα να δω. Με πήγε σπίτι με το αμάξι, πάντα το έκανε αυτό. Στην διαδρομή μου είπε με σταθερή φωνή: « Δεν έχει σημασία που δεν ενδιαφέρθηκε ο Α και σου έσπασε σήμερα στον χαμό τα νευρά με τηλέφωνα. Ούτε έχει σημασία που δεν ήρθε ο άλλος μαλάκας να δει τι κάνει. Αυτό που έκανες σήμερα ήθελε πολλά κότσια και σε θαυμάζω γι αυτό.»

Ήταν 30 Νοεμβρίου 2008.

Μήνες αργότερα σε κάποιο σταθμό του μετρό. Με φιλάει στο μέτωπο.
« Συγνώμη που σε παραμελώ τελευταία»
« Είσαι καλά;»
« Για τους φίλους όμως…»
« Είσαι καλά και αυτό έχει σημασία. Εδώ θα είμαστε»
Του χαμογελώ.

Είναι 1η Νοεμβρίου 2009. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι ρόλοι είναι διαφορετική. Είμαστε φίλοι και αυτό έχει σημασία. Πες ότι υπήρξε μια εξέλιξη στο σίριαλ που ονομάζεται ζωή.

Πόσο εύκολα παίζεις από εγωισμό μια φιλιά κορόνα γράμματα; Μη βιαστείς να απαντήσεις; Για σκέψου τον παράγοντα χρήμα; Σκέψου τον παράγοντα γκομενοδουλειές;
Δες το αλλιώς. Γιατί να ανέχεται ο άλλος μονίμως τα καπρίτσια σου; Τους φίλους τους διαλέγουμε, γι’ αυτό και τους προσέχουμε λέει είναι λαϊκό άσμα.
Γιατί βρε μπαγάσα; Τα έκανες θάλασσα και μπορεί πριν ένα χρόνο να τα έπαιρνε το ποτάμι αλλά τώρα ούτε ολόκληρος ωκεανός δεν φτάνει.

Α, ρε μπαγασάκο. Έπαιξες και έχασες. Πως την πάτησες έτσι;
Δεν μου λες άξιζε; Άξιζε;
Κοίτα προς τα κάτω όσο θες. Όσο και να κρυφτείς, τελείωσε. Τέρμα το θέατρο.
Ειλικρίνεια ξέρεις τι σημαίνει; Αυτή η λέξη δεν είναι απλά λέξη, είναι αρετή και κατάρα. Αρετή όταν την εκτιμάς. Κατάρα όταν δεν την αντέχεις. Ξέρω δεν αντέχεις. Κοιτά προς τα κάτω όσο θες. Δεν με συγκινεί. Πάγωσα. Δεν με νοιάζει. Δεν με ενδιαφέρει.
Εξαφανίσου. Στα τσακίδια. Άντε γιατί έχουμε και δουλειές. Δεν χαμπαριάζεις.
Δεν καταλαβαίνεις ότι τα πάντα έχουν όρια. Ειδικά οι άνθρωποι. Να το θυμάσαι αυτό, σου το’ χω πει πολλές φορές, αλλά δεν ακούς. Γιατί δεν ακούς ανάθεμα σε; Δεν απαντάς. Και τι να πεις; Ότι έχω δίκιο. Δεν με ενδιαφέρει. Μπορώ να μην έχω δίκιο; Δεν απαντάς ως συνήθως. Aρκεί να είσαι καλά. Δεν βαριέσαι.

Το OpenMag πλέει και πάλι στα ανοιχτά. Ξεκίνηση από μια κουβέντα σε παρέες με καφέ, κρασί και τσίπουρα. Λέμε να του δώσουμε ένα μπραστάκι βοηθείας με το μεράκι που μας διακρίνει. Το OpenMag ήταν από τα πρώτα στέκια μου και συνεχίζει να είναι στέκη ανοιχτό προς νέους ορίζοντες. Το λέει και το όνομα του.

Το πανεπιστήμιο καίγεται
Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Αυστρίας τελούν για εβδόμη μέρα υπό κατάληψη. Για την Ελλάδα μια αντίστοιχη είδηση μπορεί είναι πλέον ρουτίνα, για την Αυστρία είναι όμως είδηση. Δεν έχει ξαναγίνει διαμαρτυρία για μεταρρυθμίσεις στον τομέα της εκπαίδευσης στη μικρή χώρα στο κέντρο της Ευρώπης….

Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα χωρίς δικαιώματα
Γεννιέσαι στην Ελλάδα. Μεγαλώνεις εδώ. Πας σε ελληνικό σχολείο. Ίσως αποφοιτείς από ίδρυμα ανωτάτης εκπαίδευσης. Και μετά πρέπει να βρεις γρήγορα δουλειά για να πάρεις άδεια παραμονής διότι είσαι παιδί μεταναστών. Την χώρα που σε μεγάλωσε την ξέρεις. Την χώρα από την κατάγεσαι ίσως και καθόλου…

Ο δρόμος γίνεται μια θεατρική σκηνή
Το κέντρο της πρωτεύουσας μετατρέπεται σε μια μεγάλη θεατρική σκηνή για λίγες μέρες, από της 16 έως της 20 Οκτωβρίου, αγκαλιάζοντας τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας από την Ερμού ως το Θησείου, την Πλάκα, αλλά και το Καλλιμάρμαρο και την Πλατεία Κλαυθμώνος.. Ο λόγος; Tο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου…

Η Άκρα Δεξιά χτυπάει δυο φορές
Οι χθεσινές εθνικές εκλογές στην Αυστρία ταράζουν για άλλη μια φορά τα νερά τις ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Τα ευρωπαϊκά μέσα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας DiePresse μιλούν για «στροφή προς την Δεξιά» και ένα αποτέλεσμα «χειρότερο από το αναμενόμενο».

Φάκελος Ρομά: Στο περιθώριο του 21ου αιώνα
Οι Ρομά, ένας νομαδικός λαός με πλούσια πολιτιστική παράδοση παραμένει μια από της μεγαλύτερες μειονότητες της Ευρώπης. Φέτος είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου που καλούνται εκπρόσωποι της ίδιας της μειονότητας να συμμετάσχουν σε έναν διάλογο που αφορά τις συνθήκες διαβίωσης των Ρομά…

Νοέμβρης παρά. Άλλη μια νέα αρχή. Φλερτάρω με τη νύχτα κάτω από τον αττικό ουρανό. Μαγικά πλάσματα για παρέα και τα άστρα.

Picture by gilderic

Μια μέρα πριν τον είδα. Είχαμε να τα πούμε καιρό. Μήνες. Ήμουν τυχαία στην περιοχή του και το το είπα. Στο γνωστό μέρος σε πέντε λεπτά. Αμηχανία. Τον κοιτάω στα μάτια. Είναι καλά. Μου έλειψε. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Λέμε για δουλειά και σχέδια. Όπως πάντα λέει λίγα και μετρημένα για τον εαυτό του. Κάποτε έλεγα ότι μοιραζόμαστε μια ενδοφλεβική επικοινωνία. Τόσο κοντά ήταν και είναι. Δώσαμε ο ένας στον άλλον, άλλη μια ευκαιρία. Σαν φίλοι που είμαστε.

Του λέω: ” Πότε θα πάμε wagamama;” Αν σταθεροποιηθώ θα κερνούσα. Φαίνεται πως αυτό έγινε. Μας πήρε λίγο παραπάνω καιρό. Κομμάτια να γίνει. Είναι καλά. Ακόμα αμήχανη. Περίμενα καιρό να τον δω. Επιστρέφω σπίτι και δάκρυα τρέχουν. Δεν χρειάζεται να τα δει ούτε να του το πω. Ξέρει.

Στην παρέα σε φωνάζουν “μικρή”…πως αλλιώς αφού όλου τους σε περνάνε κάτι χρόνια. Όχι πολλά, αλλά αρκετά για να σε λένε έτσι. Μιλάμε για την “ώριμη παρέα”, την 30 παρά κάτι με 30 και κάτι. Η πιτισιρικοπαρεά είναι μεταξύ 20 και κάτι και 30 παρά κάτι. Ναι, έχεις και συνομήλικους, αλλά αυτοί μοιράζονται όπως εσύ και στις δυο ομάδες για να έχουν ποικιλία απ΄ όλα. Πλήρης μενού σου λέω. Τρομάζεις και τους δυο εξίσου με την ενεργεία σου, με τα “θέλω” και τα “πρέπει” σου. Τους λατρεύεις εξίσου.

Picture by whatmegsaid

Παρένθεση: Ατάκες των “30 και κάτι”

Ατάκα κλασσική : Στην ηλικία σου, ήμουν και εγώ έτσι... (βρε άσε τας ηλικίας μου εκεί που είναι μου προκαλείς ένα κάτι τοις)

Ατάκα καθιερωμένη: Είσαι μικρή ακόμα… (μωρέ δίκιο έχεις, αλλά έλα μου ντε που οδεύω σε λίγα χρονάκια προς την ολοκλήρωση της τρίτης δεκαετίας μου )

Ατάκα δεν-μπορώ-να-σου-βρω-άλλο-επιχείρημα: Είσαι μικρή, θα μάθεις…εδώ εγώ δεν έμαθα ακόμα. (αυτό τώρα μου το λες για καλό, είναι σαν να παραδέχεσαι ότι η εξέλιξη δεν προχωρά…και βασικά δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοιες καταστάσεις και προσωπικότητες…λέμε τώρα ότι άλλαξε η εποχή από τόοοτε…)

Ατάκα πρέπει-να-σου-δείξω-την-εμπειρία-μου-αλλιώς-θα-σκάσω: Εκεί που είσαι ήμουν, εκεί που είμαι θα έρθεις. (τι λέει ρε μεγάλε, και αν δεν θέλω, ντε καλά να με τρομάξεις με την πορεία σου, λέμε τώρα)

Κλείνει η παρένθεση

Και τώρα στα δικά σου. Από ευθύνες είσαι περισσότερο 30 παρά κάτι, όχι 20 και κάτι. Μάζεψες τα πτυχιάκια σου (δεν σου έφτανε ένα, την μόρφωση σου μέσα), τα τακτοποίησες σε συρτάρια και ντουλάπια. Λέγεσαι και καλά ανεξαρτήτως νέος άνθρωπος επειδή τα καταφέρνεις μόνος χωρίς το χαρτζιλίκωμα των γονέων κτλ.

Η ψυχούλα σου είναι 20 και κάτι. Ξενυχτάς δουλεύοντας γιατί σε πιάνει το δημιουργικό ή το ψυχολογικό σου και γουστάρεις. Γουστάρεις να τρέχεις μέσα στην βροχή για να συναντήσεις τους φίλους σου. Φουμάρεις άργιλε με άρωμα μήλου και αμπελοφιλοσοφίες. Κάνεις νάζια στους φίλους αγόρια και καλά ότι χρειάζεσαι προστασία. Ποιος εσύ; Χουχουλιάζεις τα βράδια πριν κοιμηθείς στο μαξιλάρι σου και σκέφτεσαι διάφορα. Σκέφτεσαι ότι ο έρωτας μπορεί να άργησε μια μέρα και κάτι για άλλη μια φορά αλλά δε βαριέσαι, καλά είμαστε. Γελάς, κλαις, ζεις. Ρουφάς την ζωή με τουλάχιστον δυο καλαμάκια γιατί ένα δεν σου φτάνει.

Βλέπεις τους παλιούς συμφοιτητές σου να μάχονται για το βόλεμα σε κάποιο πολιτικό γραφείο ή στο δημόσιο και δεν ξέρεις αν τους λυπάσαι. Είσαι στην καλύτερη ηλικία σου λένε, και έχουν δίκιο. Ονειρεύεσαι. Απογοητεύεσαι…Αλλά είσαι 20 και κάτι, είσαι 30 παρά κάτι. Είσαι ακόμα εδώ και προχωράς.

Το σκέφτηκα πολύ για να γράψω για το TEDxAthens. Σκέφτηκα επίσης, όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα διοργάνωσης. Τα παρασκήνια. Το κοινό κτλ.

Τα δεδομένα για το TEDxAthens ήταν
- η ομπρέλα ενός μεγάλου brand
- μια ήδη υπάρχουσα κοινότητα για οποιαδήποτε ενέργεια σχετική με αυτό το brand
- Eμπιστοσύνη σε αυτό
- Επιθυμία να εξελίσσονται τέτοιες ενέργειες
- χορηγίες και εν τέλει υποστήριξη εταιριών ( γεγονός που φέρνει και περισσότερη ευθύνη στην πράξη)

Το αποτέλεσμα
- τεχνικά προβλήματα, οργανωτικά κτλ ( που τα νιώθω και τα πονάω σε κάθε Jelly εξού και περπατάω μονίμως πάνω- κάτω και τρέμω)
- δεν ήταν ξεκάθαρο αν υπήρχαν καθοδηγείς από το ίδιο το TED όπως π.χ. αν τα βίντεο που προβλήθηκαν ήταν υποχρέωση ή επιλογή των διοργανωτών.
- το “έτοιμο κοινό” το υπολογίζεις προς όλες τις κατευθύνσεις.
- Σέβομαι ότι θέλει θάρρος για κάτι τέτοιο, έχει και ευθύνες για τις όποιος πρέπει να προετοιμαστείς όσο μπορείς.
- το feedback από το κοινό είναι μεγάλο πλεονέκτημα.

Στο TED δεν βλέπουμε pitching. Στο TEDxAthens είδαμε pitching. Θέλαμε να δούμε ιδέες.
Το τι σημαίνει TED για μένα και το τι πιστεύω για το πως μια ιδέα γίνεται πραγματικότητα νομίζω το τόνισα αρκετά χθες. Ιδέες, πάθος, πίστη, επιμονή, υπομονή. To διατύπωσε ένας από τους ανθρώπους πίσω από το TED καλύτερα από μένα, o Chris Anderson, Curator του TED:

Ιδέες κάνουν τους ανθρώπους να βλέπουν τον κόσμο με έναν πιο ενδιαφέρον, με περισσότερες αποχρώσεις, πιο πραγματικό τρόπο και τους εμπνέουν να σκεφτούν διαφορετικά για το μέλλον.

Κάθε φορά όταν δεν είμαι σίγουρη για το αν είμαι ακόμα ερασιτέχνης σε ότι κάνω, εραστής της τέχνης ως προς την αγάπη για ότι κάνω όχι προς την έλλειψη εμπειρίας, βλέπω Paula Scher gets serious.

The only thing that is left to you is to go back and think, what is the next thing that you can push, that you can invent, that you can be ignorant about, that you can be arrogant about, that you can fail with, that you can be a fool with. That is all that matters, because that is how you grow.

Θέλουμε όλοι να προχωράνε τέτοιες προσπάθειες. Θέλουμε όλοι να προχωράνε και στην Ελλάδα. Το feedback είναι πολύτιμο για αυτές. Όπως είπαν πολύ σωστά ο Dealsend και ο Nasso K. Υπάρχει αρκετό feedback είτε offline είτε online. Οι προσδοκίες όλων μας είναι υψηλότερες για ένα ελληνικό Ted και για όποιο Ted. Αυτά από ένα μικρό ψαράκι.

Θα σας πω ένα παραμύθι. Παραμύθι γιατί αν σας πω ότι είναι πραγματική ιστορία το τρίτο μάτι, μου λέει ό,τι δεν θα το πιστέψετε. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι να ονειρεύομαι. «Ιδεαλίστρια» με φωνάζει η μητέρα μου. «Ρομαντική», ο πατέρας μου. «Κατσίκα», ο παππούς. «Κοριτσόπουλο», η γιαγιά. «Αγύριστό κεφάλι», ο μεγάλος αδερφός.

Ο μεγαλύτερος μου έρωτας είναι να γράφω για τον κόσμο γύρω μου, ίσως για να τον καταλάβω και καλύτερα. Αυτό μεταφράστηκε μεγαλώνοντας σε σπουδές σε ξένες γλώσσες, πολιτική επιστήμη (διπλωματία ενίοτε), ιστορία και επικοινωνία.

Δούλευα γραμματέας, τηλεφωνήτρια Να συνδέω γραμμές 5-5 (γνωρίζοντας 200 εσωτερικά νούμερα και εταιρικά κινητά απ’ έξω) και παράλληλα να πάλευα την μηχανή εσπρέσο για να γίνει stretto ή lungo ο εσπρέσο, πάντα με πλούσια κρέμα. Κάθε φλιτζανάκι και δέκα γραμμές. Είχα και πατέντα να πηγαίνω τους καφέδες και να μη χάνεται ούτε μια γραμμή.

Picture by Lost in Scotland

Τα βράδια διάβαζα γιατί μου έλλειπαν τα πνευματικά ταξίδια στην μονότονη δουλειά μου. Άλλαξα πολλές δουλειές έκτοτε, κανονικές και μη κανονικές (η επιβίωση βλέπετε). Βλέπω κάπου στο facebook, τυχαία το MediaCamp.

Παρένθεση: Θυμάμαι ότι είχα φρεσκοχωρήσει και ότι ήμουν άρρωστη. Ο πρώην μου με πήγε σε λιπόθυμη κατάσταση στο νοσοκομείο της Πεντέλης. Τότε ήταν κάτι σαν οικογένεια ο ένας για τον άλλον και ας είχαμε χωρίσει. Ήθελα να τα αλλάξω όλα. Αλλά έπρεπε να γίνω καλά.

Φοβισμένη πήγα σε τούτο το MediaCamp. Άρχισα να πιστεύω σε όνειρα. Συνέχιζα να κανω την ίδια μονότονη, κουραστική δουλεία. Γνώρισα κόσμο, αλλά τίποτα παραπάνω. εκεί. Άρχισα να βρίσκω όσους διάβαζα και σε άλλα διαδικτυακά στέκια και ήθελα να τους γνωρίσω. Απλά. Να δω τους ανθρώπους πίσω από τις λέξεις, τις εικόνες.

Ψαράκι που ήμουν που να φανταστώ σε τι κόσμο έμπαινα. Έμαθα στην πορεία. Πλέον έγγραφα και εγώ. Συμμετείχα. Την πλάκα μου έκανα και συνεχίζω να την κάνω. Χαβαλέ λέμε.

Το τι μη ειλικρινής με είπαν, το τι καταφερτζού..και αυτά είναι τα ανώδυνα. Για στοχευμένες δημόσιες σχέσεις με έχουν κατηγορήσει. Παίδες, πληροφοριακά σας το λέω, αν θα το είχα κάνει πραγματικά δεν θα μου λέγατε αυτές τιςπαπαριές αλλά μάλλον θα με ρωτάγατε πως στο διάολο τα κατάφερα.

Εννοείτε ότι έχω δεχτεί και αρνηθεί επαγγελματικές προτάσεις. Όπως ο καθένας μας στην ζωή. Αλλα δεν κανω ότι κάνω για να βγάλω λεφτά. Ξέρετε έχω και μια ψυχή, μια ηθική αν θέλετε που είναι ανθρώπινη όπως και η δική σας. Ίσως λιγότερο, ίσως περισσότερο. Έχει σημασία; Βλάπτω κανέναν;

Πολύ ευχαρίστως κάνει όποιος θέλει ότι κανω, με το ίδιο μεράκι αν όχι περισσότερο. Να το κάνει καλύτερα. Πολύ θα το χαρώ. Μπορείτε; Έμπα. Γουστάρετε; Τι δεν θετέ; Θα κουραστείτε ε; Κόπος; Απαπα, και ευθύνες, τι λες τώρα;

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά, γιατί αυτές τις μέρες μου έγινε μια σοβαρή επαγγελματική πρόταση. Όχι, αστεία. Τουλάχιστον διπλάσιες απαιτήσεις και ευθύνες. Συνηθίζω να λέω σε φίλους

Be serious, not solemn. Make the effort to be credible.

Δάσκαλε που δίδασκες. Καλά να πάθω. Άρπα την τώρα, μικρή.

Έθεσα δυο σκέψεις μου σε διαδικτυακές παρέες [ 1, 2 ].

1) Είσαι ερωτευμένος με αυτό που κάνεις για χαβαλέ Τι κάνεις όταν σου γίνεται πρόταση να το κάνεις αυτό επαγγελματικά;

2) Πρώτα αποφασίζεις τι θέλεις να είσαι. Μετά οι άλλοι αποφασίζουν να το εκτιμήσουν.

Πρέπει να απαντήσω μέχρι την Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009.

Picture by Sam UL

Δυο βδομάδες χάπια. Το στομάχι πέτρα. Αϋπνίες από τον πόνο. Φόβος όταν έπεσε για πρώτη φορά ποτήρι από τα χέρια. Δεν μιλάς. Που να το πεις. Τρελαίνεσαι όταν παρατηρείς ότι δεν νιώθεις. Δεν μιλάς. Πλέον δεν μπορείς να παίξεις και πολύ θέατρο. Το λες στους γονείς. Απλά για να ξέρουν, όχι κάτι άλλο. Το άλλο το αφήνεις μέσα σου και όταν νιώθεις ότι δεν σε βλέπει κανείς ξεσπάς και αφήνεις τα δάκρυα να ξεπλύνουν τον καημό σου. Δεν βαριέσαι, κοριτσάκι. Αφού ξέρεις πως είναι αυτά. Ανάσες, δεν είπαμε. Κάνεις δυο τζούρες τσιγάρο στα μήπως και ηρεμίσεις και σκέφτασαι. Άστο να παεί βρε, άστο. Δεν βαριέσαι…

Τα φάρμακα δεν πιάνουν. Που να πιάσουν ανάθεμα τα. Με τόσα που έχουν κατέβει στο στομάχι μου.  Γιατί δεν μου κάνουν το χατίρι; Πόσα χειρουργεία πια; Πόσα ανάθεμα σας; Φοβάμαι σαν μικρό παιδί και όσο και να φαίνεται σε αυτό το κείμενο τόσο δεν φαίνεται προς τα έξω. Επέμβαση ρουτίνας ίσως, άλλα δεν τις θέλω τις επεμβάσεις, ούτε της ρουτίνας ούτε άλλες. Βαθιές ανάσες. Κλείνω μάτια. Μια πολύ βαθιά ανάσα και πάμε με χαμόγελο. Δεν βαριέσαι.  Δικιά σου είναι η ζωή και καλά κάνεις, κορτσάκι και την ρουφάς με καλαμάκι γιατί ξέρεις ότι είναι μικρή πολύ μικρή για να μη την ζείς. “Ρούφα την”, που λέμε.