Picture by Tarzan!!!
Σήμερα τα ξημερώματα πέθανε η νονά μου. Τα τελευταία χρόνια ήταν βαριά άρρωστη.
Με πειράζει που δεν μπόρεσα να την δω για λίγο πριν.
Με πειράζει που η γιατρική δεν έχει προχωρήσει αρκετά.
Όταν ήμουν μικρή με πηγαίνει τις γιορτές για ψώνια για να διαλέξει η κοκέτα βαφτιστήρα φορεματάκια, παλτό, τα πρώτα τακουνάτα μποτάκια
Μου διάλεγε από τα πρώτα μου κοσμήματα, σκουλαρικάκια, δαχτυλιδάκια.
Κοριτσίστικα πράματα γιατί ήμουν μια μικρή πριγκίπισσα.
Με χτένιζε και καμάρωνε όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σχολειό.
Τότε είχα σκούρο ξανθό μαλλί καρφί που έφτανε ως την μέση.
Είχε μάθει και ένα φεγγάρι ελληνικά και καταλάβαινε κάπως τον κόσμο μου όταν ήμουν μικρή.
Μεγάλωσα απότομα και τελικά δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας κερδίζεις τι ζωή χάνοντας.
Χάνοντας ανεμελιά και την έννοια για την επόμενη βόλτα και το επόμενο δωράκι χρώματος ροζ.
Καλό σου ταξίδι νονά μου!
Picture by jo_sal77
Τις πιο όμορφες ιστορίες γράφει η ίδια η ζωή. Μεγάλη συγγραφέας η ζωή. Στήνει σενάρια ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Ένα βράδυ με βροχή. Πολύ βροχή. Καταιγίδα. Δυο ψυχές.
H σεναριογράφος Ζωή και ο διευθυντής παραγωγής Kismet πάτησαν rec και δεν λένε να κάνουν cut ούτε για μια στιγμή.
Τόσο όμορφο είναι αυτό που γράφει η κρυφή τους κάμερα.
‘Ερωτας μεγάλος. Τύφλα να έχει ο Shakespear και ο Τιτανικός.
Έρωτας αληθινός όπως στα τραγούδια της εφηβείας μας.
Έρωτας δυνατός όπως μας τον διηγείται η λογοτεχνία.
Τρυφερός όπως τον περιγράφει η πίεση.
Ξέρω μονάχα πως είχε ο ένας τον άλλον πριν τον αποκτήσει.
Tον βλέπω ότι είναι υπό πίεση. Νιώθω πως του κόβεται η ανάσα.
Βγάζω τι θυμό μου. Όχι εναντίον του. Εναντίον σε όσα τον βαραίνουν.
Εναντίον όσον τον πνίγουν. Ακόμα και εναντίον μου που θέλω να έχουμε χρόνο για μας.
Εκείνος και εγώ μαζί, ο ένας για τον άλλον
Image by thinkpublic
Σε μια μικρή χώρα, κάπου στον Νότο της Ευρώπης. Μια χώρα που για την οικονομική κατάσταση της μιλούν πρωτοσέλιδα σε πολλές γλώσσες, μια χώρα στην όποια το πολιτικό ρεπορτάζ έχει βρει σχεδόν πλήρη αντικατάσταση από το οικονομικό. Για τον λαό εκείνης της χώρας, κάποια στερεότυπα λένε πως πίνει καφέ σε μικρό φλιτζάνι με μεγάλο ποτήρια νερό ή σε νεροπότηρο αν τον κάνουν να αφρίζει ευχάριστα. Λένε επίσης, πως δεν κατάφερε να λειτουργήσει την οικονομία και τον κρατικό μηχανισμό του. Κάπως έτσι, με στερεότυπα και μη, ερχόμαστε στο θέμα μας.
Θέμα πρώτο ( και ίσως το ενδιαφέρον).
Στην σειρά μπροστά μου στο αστυνομικό τμήμα, ένας Γερμανός προσπαθεί να συνεννοηθεί στα Αγγλικά με τον εν λόγω υπάλληλο για την άδεια διαμονής. Του ανοίγουν συζήτηση για το πολυσυζητημένο εξώφυλλο του Focus. Ο ίδιος λέει, ότι ένα εξώφυλλο δεν εκπροσωπεί και την άποψη του ενός λαού για έναν άλλον, και εν πας περίπτωση το τι γράφει ένας δημοσιογράφος, όσο σοβαρός και να είναι δεν σημαίνει ότι είναι και η κυρίαρχη άποψη. Δεν είχε και άδικο με όσα έλεγε. Για την εν λόγω άδεια διαμονής του όμως, δεν έλαβε τις σωστές πληροφορίες. Τώρα από δικό του λάθος, από λάθος της πηγής, όποια και να είναι αυτή. Ο υπάλληλος μετά το χαριτωμένο του ύφος για το εξώφυλλο Focus, αλλάζει διάθεση. Προσπαθεί (δεν αμφισβητώ την προσπάθεια του) να εξηγήσει στον Γερμανό το τι χαρτιά θα πρέπει να προσκομίσει τελικά. Σε Αγγλικά που ο Θεός να τα κάνει Αγγλικά, με καταλαβαίνετε.
Θέλω να βοηθήσω και ρωτάω:«Με συγχωρείτε, κύριε, μου επιτρέπετε να βοηθήσω στην μετάφραση στα Γερμανικά;»
Ο υπάλληλος με αυστηρό ύφος αστυνομικού τεταρτοκλασσάτου νεοελληνικού σίριαλ με μια μείξη τσιρίχτρας Ελληνικού κινηματογράφου άπαντα: «’Οχι, κυρία, δεν χρειάζεται.»
Ο Γερμανός μου χαμογελά και με ρωτάει στα Γερμανικά:«Μιλάτε Γερμανικά;»
«Είμαι Βιεννέζα.»
«Μια από τα ίδια.» μου λέει, εννοώντας την καταγωγή του από μια γερμανόφωνη χώρα.
Χαιρετά σε άπταιστα ελληνικά τον υπάλληλο και φεύγει.
Αυτό που δεν κατάλαβε ούτε για μια στιγμή ο καλός αυτός υπάλληλος που όταν θέλει είναι ευγενέστατος, είναι πως ο Γερμανός κατανοούσε πλήρως Ελληνικά. Απλά για δική του ηρεμία επέλεξε να μην μιλήσει στην γλώσσα του υπάλληλου.
Σημείωση: Οι υπάλληλοι που υπηρετούν σε υπηρεσίες που έρχονται σε επαφή με υπηκόους άλλων χωρών, πρέπει να γνωρίζουν τουλάχιστον καλά αγγλικά, αν όχι και μια δεύτερη ξένη γλώσσα. Εναλλακτικά, θα πρέπει να υπάρχει ένας οδηγός για κάποιες διαδικασίες έστω στα αγγλικά διαθέσιμος σε αυτές τις υπηρεσίες αλλά και διαδικτυακά. Τα μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας δεν θα έβλαπτάν νομίζω.
Picture by elycefeliz (computer problems)
Διάβασα τις προάλλες ανάμεσα σε πολλά τηλέφωνα, email και meeting ένα κείμενο που έλεγε ουσιαστικά πράγματα για τον επαγγελματικό χώρου στον όποιο βρίσκομαι αυτή την στιγμή. Θα ήθελα πολύ να τον ονομάσω επικοινωνία, αλλά είναι διαφήμιση. Η διαφορά είναι μεγάλη. Όσοι με ξέρουν και όσοι έχουν ακούσει και διαβάσει την άποψη μου για την επικοινωνία ως επάγγελμα, γνωρίζουν ότι αυτή η δήλωση με στενοχωρεί.
H αρχή είναι: Βρες το κατάλληλο Μέσο, διάλεξε το καλύτερο Όχημα και πέρασε το Μήνυμα που θες. Θα σε καταλάβουν όλοι…
Η ηθική όμως που παύει. Νιώθω ότι ο παράγοντας άνθρωπος ξεχνιέται εντελώς κατά καιρούς…συνήθως. Με ενοχλεί. Γιατί;
Γιατί σε ανθρώπους μιλάς ανάθεμα σε. Όχι σε άψυχες μηχανές.
Πάντως το θέμα της εκπαίδευσης της αγοράς για τις Δημόσιες Σχέσεις ας το κρατήσουμε στην επικαιρότητα. Τι λέτε;
Όχι μόνο στις Δημόσιες Σχέσεις και στον χώρο της επικοινωνίας αλλά γενικότερα. Μάθαμε να αποφύγουμε το δύσκολο δρόμο και να τα κάνουμε όλα γρήγορα. Καλά όμως; Μόλις βρεθεί κάποιος που θα ενδιαφερθεί για την ποιότητα, πέφτουν πάνω του όσοι νιώθουν τον κίνδυνο πως τελικά θα πρέπει και αυτοί να εξελιχθούν. Την ίδια ιστορία στις πολλές και διάφορες εκδοχές της διαδραματίζεται όχι μόνο στις σκηνές τηλεοπτικών σίριαλ και αλλά και πέραν της όποιας οθόνης.
Μάθαμε το «άρπα κόλλα». Αυτό το «άρπα κόλλα» το πληρώνουμε τώρα σαν κοινωνία.
Θα φανώ απαισιόδοξη αν πω ότι δεν βλέπω να αλλάξει αυτό σύντομα.
Η αλλαγή θα πονέσει. Δεν θα είναι ομαλή…φαντασία, χιούμορ, αυτοσαρκασμός. 
Εδώ θυμάμαι την φράση από γνωστή ταινία «This won’t be over quickly. You won’t enjoy this!» … I won’t go your way!
Picture by andymangold
Οργή, στενοχώρια, άδικο.
Η άδεια διαμονής μου λήγει στις 24.2.2010. Όπως είναι λογικό θέλω να την ανανεώσω, όχι πλέον για τις σπουδές μου αλλά ως εργαζόμενος πολίτης της ΕΕ που διαμένει στην Ελλάδα. Προσκόμησα ΦΕΚ της εταιρίας βεβαίωση πρόσληψης, βεβαίωση από την διεύθυνση προσωπικού ότι εργάζομαι στην εν λόγω εταιρία, την άδεια διαμονής, διαβατήριο. Ότι μου ζητήθηκε δηλαδή.
Ο υπάλληλος του Αστυνομικού Τμήματος Αλλοδαπών Δυτικής Αττικής επιμένει να προσκομίσω πληρεξούσιο από το ΔΣ της εταιρίας που θα πιστοποιεί ότι η Διευθύντρια Προσωπικού έχει το δικαίωμα προσλήψεων. Δεν είναι εύκολη διαδικασία το να ζητήσω από το Δ.Σ., ή τους νομίμους εκπρόσωπους ενός ομίλου να παραβρεθούν μαζί μου για το γνήσιο υπογραφής σε ΚΕΠ. Ή έχετε δει πολλους προέδρους εταιριών να έχουν τον χρόνο για κάτι τέτοιο;
Είμαι απλώς εργαζόμενη, νομοταγής και ενεργός πολίτης.
Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται για το γεγονός ότι για μια απλή κατάθεση εγγράφων πρέπει να γίνουν πολλά τηλέφωνα και να δαπανήθει πολύς χρόνος σε τηλεφωνικές συνδιαλέξεις ώστε να μάθω για τις διαδικασίες ανανέωσης. Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται για την απαράδεκτη, αγενέστατη συμπεριφορά ανθρώπου που εργάζονται για λογαριασμό του δημοσίου (υπηρετούν δηλαδή την ομαλή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού).
Ούτε θέλω να σκεφτώ τι πρέπει να υποστεί ένας πολίτης τρίτης χώρας.
Ντρέπομαι για λογαριασμό σας, κύριοι. Ντρέπομαι που ευθύνεστε για την ταλαιπωρία πολλών συνανθρώπων και συν πολιτών σας. Ντρέπομαι που υπηρετείται σε δημόσιους φορείς, με τον όποιο τρόπο, και δεν κατέχετε ούτε την αξιοπρέπεια να σεβαστείτε το αξίωμα σας.
24.02.2010 λήγει η άδεια διαμονής μου, και θα πρέπει να υποστώ μάλλον και την ερώτηση με ύφος από τον υπάλληλο του Αστυνομικού Τμήματος Αλλοδαπών Δυτικής Αττικής “Γιατί δεν την ανανεώσατε εγκαίρως, κυρία;” Θα το υποστούμε, κύριοι, όπως και όλες τις συνέπειες. Εσείς θα έχετε συνέπειες για την συμπεριφορά σας, για την μη γνώση σας; Πολύ αμφηβάλλω.
Γιατί άραγε, κύριοι;
Ελλάδα, συγνώμη.
Τα σέβη μου
